အေတြးအပိုင္းအစ
ျမန္မာျပည္မွာ လူဦးေရသန္းေျခာက္ဆယ္
အဲဒီထဲမွာ
ႏိုင္ငံေရးစိတ္မဝင္စား
ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္လုပ္ ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စား
ေအေအးေနခ်င္တဲ့သူက သန္းငါးဆယ္ေလာက္ရွိမယ္
(ကေလးေတြပါပါတယ္)
ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဝင္စားသူ ဆယ္သန္းမွာမွ
ႏိုင္ငံေရးကို ထဲထဲဝင္ဝင္တကယ္ လုပ္ေနတဲ့သူက
တစ္သိန္း ထားပါေတာ့ ႏွစ္သိန္း
(ႏိုင္ငံေရးကို လုပ္စားေနတဲ့သူေတြပါပါတယ္)
အဲဒီႏွစ္သိန္းထဲကမွ
ႏိုင္ငံေရးယုံၾကည္ခ်က္
လူမ်ိဳးစုလြတ္ေျမာက္ေရးဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႔
လက္နက္ကိုင္တိုက္တာကို
ယုံၾကည္တဲ့သူ သေဘာတူတဲ့သူ ဘယ္ႏွစ္ဦးရွိမလဲ...
သိပ္ေတာ့ မမ်ားႏိုင္ဘူးလို႔ ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါတယ္
အဲေတာ့ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးဆိုတာ
လက္နက္ကိုင္လို႔အက်ိဳးေက်းဇူး လက္ေတြ႕ခံစားေနရတဲ့
လူတစ္စုကသာ ယုံၾကည္မွာျဖစ္ၿပီး
သာမန္ျပည္သူသန္းေပါင္းမ်ားစြာကေတာ့ မယုံၾကည္ေတာ့ပါဘူး
တကယ္ေတာ့လည္း
လူမ်ိဳးစုလြတ္ေျမာက္ေရးဆိုတာ ဒီေခတ္ထဲမွာ
လုံးဝ ေခတ္မမီေတာ့တဲ့ေၾကြးေၾကာ္သံတစ္ခု ျဖစ္သြားၿပီလို႔
ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္
ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ႏိႈင္းေျပာရရင္
အခုေန အေမရီကန္ သို႔ အဂၤလန္လို
တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီးႏိုင္ငံတစ္ခုကသာ
ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြ တံခါးမရွိဓားမရွိ ဝင္ေစလို႔ ခြင့္ျပဳလိုက္ရင္
"ငါ့ကို မ်က္ႏွာျဖဴႀကီးေတြက အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့မွာ ကြ်န္ျပဳေတာ့မွာ"လို႔
ေတြးေနမွာမဟုတ္ဘူး
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကကို ေၾကေၾကနပ္နပ္ႀကီး အအုပ္ခ်ဳပ္ခံဖို႔
ေရႊ႕သြားမိမွာပဲ
ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေခတ္လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးခံယူခ်က္က
ရွင္းတယ္
"ကိုယ့္ကို ဘယ္သူေတြအုပ္ခ်ဳပ္တယ္ဆိုတာထက္
ကိုယ့္အနာဂတ္ကို
ဘယ္သူေတြက ေကာင္းေအာင္လုပ္ေပးႏိုင္မလဲ"ဆိုတာကိုပဲ
စိတ္ဝင္စားၾကတယ္
တကယ္ေတာ့ ဒီမိုကေရစီဆိုတာကလည္း
သာမန္လူေတြ နားလည္ေအာင္ အရွင္းဆုံးေျပာရရင္
"ျပည္သူက အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြကိုေရြးခ်ယ္တာ မဟုတ္ပါဘူး
ျပည္သူ႔အနာဂတ္ေကာင္းမြန္ေအာင္
စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္မယ့္သူေတြကိုသာ ေရြးခ်ယ္ရတဲ့စနစ္ျဖစ္ပါတယ္"
ေဇာ္သစ္
မူရင္းပိုစ္
