ျပည္သူ႔အျမင္(၁၇)

ဒီမိုကေရစီသို့ ခ်ီရာလမ္းမ်ား
ဒီမိုကေရစီမွာ ကြဲျပားျခားနားေသာေရေသာက္ျမစ္မ်ား (သို႔မဟုတ္) လမ္းမ်ားရွိ ေနသည္။ သဘာဝက်စြာရွိေနတတ္သည္။ မိမိတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္မည့္သူကို လူသားတို႔ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္၊ ဖန္တီးစီရင္ပိုင္ခြင့္လမ္း၊ ေရွးေဟာင္းေအသင္(ဂရိ)၊ ေဝသာလီ(အိႏၵိယ)တို႔တြင္ သံုးခဲ့ေသာနည္းလမ္း ဒီမိုကေရစီ 'လူမ်ဳိးမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္ ျပ႒ာန္းခြင့္'ဟု ေခတ္အေခၚစကားလံုးေပၚလာသည္။ သမိုင္းအဆက္ဆက္ရွိခဲ့ေသာ ဒီမိုကေရစီပံုစံျဖစ္သည္။
ေနာက္ထပ္လမ္းတစ္ခုမွာ ယေန႔ေခတ္စားေနေသာ 'လစ္ဘရယ္ဝါဒ'ျဖစ္သည္။ လူသားတို႔၏တရားဥပေဒႏွင့္ အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးမ်ားကို တန္းတူညီမွ်စြာ ရယူသံုးစြဲ ပိုင္ခြင့္မွာ ႏိုင္ငံေတာ္ သို႔မဟုတ္ အသိုင္းအဝိုင္းႀကီးတစ္ခုလံုး၏ အထက္တြင္ရွိရမည္ ဟူေသာ အယူအဆ။ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ ယံုၾကည္မႈသေဘာထား၊ သေဘာတရားႏွင့္ တန္ဖိုးထားမႈအားလံုးကို ရည္ၫႊန္းပါသည္။ ထိုဖြင့္ဆိုခ်က္အရ ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ႏိုင္ငံသားတစ္ဦးခ်င္းထက္ အက်ဳိးစီးပြားမရယူရဟု ဆိုလိုသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္က ႏိုင္ငံ သားမ်ားကို စီးနင္း၍ ဘယ္လိုလုပ္၊ ဘယ္လိုကိုင္၊ ဘယ္လိုစဥ္းစားေတြးေခၚဟု အမိန္႔ေပးၫႊန္ၾကားခြင့္မရွိ။ ၄င္းလစ္ဘရယ္ဝါဒဆိုသည္မွာ ၁၇ ရာစုႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး ဒႆနပညာရွင္မ်ား၏ ႀကိဳးပမ္းမႈရလဒ္ေကာင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လစ္ဘရယ္ဒီမို ကေရစီအယူအဆသည္ ၁၈ ရာစုအထိ လူမ်ဳိးမ်ား၏ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ေလာက္ ေရွ႕တန္းမေရာက္ခဲ့ပါ။
လူမ်ဳိးစုဦးစားေပး ဒီမိုကေရစီေရာ၊ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္းဦးစားေပး ဒီမိုကေရစီ ေရာ ႏွစ္ခုလံုးႏွစ္မ်ဳိးလံုး၊ လမ္းႏွစ္လမ္းလံုး ဒီမိုကေရစီမွာ အသံုးတည့္သည္။ ၿပိဳင္ တူသံုးသင့္သည္ဟု ပညာရွင္တို႔ အေဟာထြက္ပါသည္။
တစ္ခါ တ႐ုတ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း 'ဝမ္က်ားေပါင္'ကလည္း ဒီမိုကေရစီတြင္ 'ေရြးေကာက္ပြဲ'၊ 'အမွီခိုကင္း တရားေရးစနစ္'ႏွင့္ 'အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္း စစ္ေဆးႏိုင္ေသာစနစ္'တို႔ပါဝင္သည္ဟု ဆိုလာသည္။ လစ္ဘရယ္သေဘာေတာ့ ထည့္၍မေျပာခဲ့ပါ။
၂ဝ ရာစုေရာက္လာေသာအခါ အဆိုပါလမ္းႏွစ္လမ္းေပါင္းမိၿပီး လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး မက လူမ်ဳိးစံု၊ ဘာသာစကားစံု၊ ယဥ္ေက်းမႈပေဒသာစံု အၿပိဳင္ျဖစ္ထြန္း သီးပြင့္လာ ၾကသည္။ ယင္းသည္ 'ဒီမိုကရက္တစ္ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု'သို႔ ၫႊန္းေလသည္။
၁၉၄၇ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေျခခံဥပေဒအရ 'လူမ်ဳိးစုလႊတ္ေတာ္'ဟု ေခၚခဲ့ၾကၿပီး ယေန႔ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒအရ 'အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္'ျဖစ္လာေလသည္။
တစ္ဖန္လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီနည္းက် လူတစ္ကိုယ္မဲတစ္မဲစနစ္ျဖင့္ ေအာက္လႊတ္ ေတာ္(တစ္နည္း) ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဖြဲ႕စည္းၾကရသည္။ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္လံုး လုပ္ပိုင္ ခြင့္ တူညီစြာထားၾကရသည္။ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းမျဖစ္ေစရန္ ရည္ရြယ္သည္။
အဆိုပါလႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ေပါင္း ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ဖြဲ႕စည္းၾကရသည္။ ထူးျခားမႈျဖစ္သည္။ အေမရိကန္မွာေတာ့ ထိုသို႔ပူးေပါင္းက်င္းပေလ့မရွိေၾကာင္း သိရ သည္။ ပူးေပါင္းရသည့္အခါ မရွိမဟုတ္၊ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ မဲခြဲမဆံုးျဖတ္ဟု သိရ သည္။ ဒီမွာေတာ့ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ေလ့ရွိရာ လူမ်ားေသာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္သာ အျမဲႏိုင္ ေလ့ရွိေပသည္။ လူမ်ဳိးစုလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕တစ္ခုက ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ ပထမအႀကိမ္တြင္ 'ႏြားေသႀကိဳးတုပ္ အလုပ္ပါဗ်ာ' ဟု ေဝဖန္သြားေၾကာင္း မီဒီယာ တစ္ခုမွာ ဖတ္ရသည္။ တကယ္ေတာ့ လူမ်ဳိးမ်ား၏ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရး မေရာေထြးသင့္ပါ။
ကမၻာမွာလည္း ဒီမိုကေရစီအျပည့္အဝႏိုင္ငံ မမ်ားျပားလွေသးပါ။ ၄ဝ ရာခိုင္ႏႈန္း ဟုသာ သိရသည္။ လြတ္လပ္စြာေျပာဆိုခြင့္ကို တားဆီးပိတ္ပင္ေသာအေျခအေနမ်ား၊ ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္၊ ခြဲျခားဆက္ဆံ မမွန္မကန္ကိစၥမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၊ လူနည္းစုမ်ား၊ လူမ်ဳိးစုငယ္မ်ား၊ ဘာသာလူမ်ဳိးေရးအရ အမုန္းအာဃာတ(အေဟာင္း)စိတ္မ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံေနျခင္းမ်ားကို အၿပီးတိုင္အျပတ္ျဖတ္ႏိုင္ပါမွ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီမည္ပါ မည္။ ဖက္ဆစ္ဝါဒ၊ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒ၊ တစ္ပါတီအာဏာဝါဒမ်ားကို အလဲထိုးအႏိုင္ယူခဲ့ သည္မွာ အဆိုပါလစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီျဖစ္ပါသည္။ လူ႔အခြင့္အေရး၏ ေနာက္ခံဒႆန မွာလည္း လစ္ဘရယ္ဝါဒသာျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လူမ်ဳိးစုကိစၥလည္း အဆင္ေျပမွ၊ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီလည္း ပီသမွ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံဟု ေခၚႏုိင္ေပမည္။ ထိုအခါ လူမ်ဳိးစုကိစၥႏွင့္ လစ္ဘရယ္ကိစၥ ဘယ္ သင္းကိုအရင္ကိုင္တြယ္မည္နည္း ျပႆနာရွိလာသည္။ သမိုင္းသင္ခန္းစာႏွင့္ အနာဂတ္ ေမွ်ာ္ေခၚမႈႏွင့္ေပါင္းစပ္ႏိုင္ရပါမည္။ သို႔မွသာ အမ်ဳိးသားသင့္ျမတ္ေသြးစည္းေရး ရပါ မည္။ ထိုသို႔ရလာမွ တိုင္းျပည္ကို ဒီမိုကေရစီနည္းက် ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးတည္ေဆာက္ေရးလုပ္ ႏိုင္ပါမည္။ ထိုသို႔ တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရး ေအာင္ျမင္လာလွ်င္ ေလာကလံုးဆိုင္ရာ Universal Truth  တရားႏွင့္ နီးစပ္လာေပမည္။ ထိုသို႔ပင္ ပညာရွင္တို႔ေရးသားခ်က္ မ်ားေပၚထြက္လာေနေၾကာင္း ေေရးသားလိုက္ရပါသည္။